System oświatowy Stanów Zjednoczonych ma schemat 8+4+4. Uczniowie uczą się osiem lat w szkole podstawowej, cztery lata w szkole średniej i cztery lata w wyższej szkole średniej. Obowiązek szkolny obejmuje dzieci od szóstego do czternastego-osiemnastego roku życia (w zależności od stanu). Rodzice mogą również kształcić dzieci w domu. Uczniowie zdają wówczas egzaminy. Pedagogika szkoły amerykańskiej opiera się na działaniu. Szkoła kształci ucznia po to, by wiedział, że to on sam wpływa na swoje bezpieczeństwo.
Oświata w Stanach Zjednoczonych jest zdecentralizowana, a krajowy system oświaty jest różnicowany. W stanach Zjednoczonych nie ma centralnej władzy oświatowej. Jest ona podzielona na władze federalne, stanowe i lokalne. Za oświatę odpowiadają rządy stanowe, a nie rząd federalny. Każdy stan ma prawo organizować własny system oświaty. Samodzielne są nawet miasta, a także okręgi. Stanowe przepisy, gubernatorzy i departamenty edukacji tworzą politykę oświatową i priorytety edukacyjne, ale nie ingerują w sprawy nauczania, zatrudniania nauczycieli itp. Decydują o tym władze lokalne, dlatego że szkoły podstawowe i średnie są utrzymywane z podatków lokalnych. Poza szkołami państwowymi istnieją też szkoły prywatne, utrzymywane przez zrzeszenia religijne i instytucje prywatne. Obejmują one 11% wszystkich szkół w USA. W szkołach prywatnych obowiązują dwa szczeble kształcenia, w szkołach państwowych – trzy. Państwowe kształcenie podstawowe i średnie obejmuje dwanaście klas. Uczeń uczęszcza do trzech odrębnych szkół: niższej podstawowej (klasy I-IV – Elementary School), wyższej podstawowej (klasy VII-IX – Middle School) oraz szkoły średniej (klasy X-XII – Secondary School ).
W Stanach Zjednoczonych istnieją trzy podstawowe rodzaje szkół wyższych, nadające stopnie akademickie: dwuletnie kolegia środowiskowe tzw. kolegia niższe (junior colleges), czteroletnie kolegia oraz uniwersytety. Oprócz publicznych i prywatnych szkół wyższych istnieje w USA również szeroka sieć szkół pomaturalnych, które przygotowują absolwentów szkół średnich do wykonywania różnych zawodów.
Literatura:
J. Frątczak, Pedagogika porównawcza, (teksty, opracowania i zadania). Bydgoszcz 1994.
